TOP 1% – ile trzeba zarabiać żeby znaleźć się w tej grupie?
Na podstawie ostatnich dostępnych danych podatkowych (PIT za 2022 rok, przeliczone na dzisiejsze płace) próg wejścia do top 1% najlepiej zarabiających Polaków wynosi w 2026 roku około 40–41 tys. zł brutto miesięcznie, jeśli liczymy wszystkich podatników. Jeśli porównujemy się wyłącznie z osobami w wieku produkcyjnym, bez emerytów i rencistów, próg to około 48–49 tys. zł brutto miesięcznie, czyli ok. 585 tys. zł brutto rocznie. Warto jednak zaznaczyć, że nie są to wartości „oficjalnie ogłoszone” (stan na 28 września 2026). Takie progi można precyzyjnie wyznaczyć wyłącznie na podstawie danych z rozliczeń PIT, a te publikowane są z dużym opóźnieniem: ostatnie szczegółowe opracowanie Ministerstwa Finansów dotyczy roku 2022.
Mimo tego ograniczenia obie kwoty są spójne z analizami opartymi o dane Ministerstwa Finansów i GUS, w tym z wyliczeniami Business Insidera na podstawie opracowania analityka MF. W praktyce stanowią dziś punkt odniesienia przy określaniu granicy top 1% dochodów w Polsce. W mediach najczęściej pojawiają się właśnie dwie liczby (ok. 38–39 tys. i ok. 46–47 tys. zł dla 2025 roku), ponieważ w statystyce top 1% można policzyć na dwa sposoby. Wyjaśniamy to poniżej.
Patrząc na tempo wzrostu wynagrodzeń, można założyć, że próg będzie dalej rósł, ale wolniej niż w latach 2023–2024. Przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw rośnie dziś o ok. 5–6% rocznie, wobec 12–14% dwa–trzy lata temu. Przy takim tempie próg dla osób w wieku produkcyjnym w całym 2026 roku to ok. 48–49 tys. zł brutto miesięcznie, a dla wszystkich podatników ok. 40–41 tys. zł.
ℹ️ Ważne: W całym artykule mówimy o kwotach brutto, a nie netto. Wynika to z prostego faktu: dochody netto zależą od formy opodatkowania, kosztów, ulg i indywidualnych rozliczeń, więc trudno je porównywać w sposób jednolity. W praktyce 50 tys. zł brutto na JDG po kosztach ≠ 50 tys. zł brutto na umowie o pracę, jednak tylko kwoty brutto pozwalają na sensowne i porównywalne zestawienie danych w statystykach takich jak top 1% dochodów.
Dwie definicje, dwa progi
Zanim przejdziemy do źródeł dochodu, trzeba uporządkować jedną rzecz. Ministerstwo Finansów policzyło top 1% w dwóch wariantach:
Grupa porównawcza | Próg 2022 (dane MF) | Szacunek 2025 | Szacunek 2026* | Liczba osób w top 1% |
|---|---|---|---|---|
Wszyscy podatnicy (z emerytami i rencistami) | 326 tys. zł (27,2 tys. mies.) | ok. 458 tys. zł (38 tys. mies.) | ok. 485 tys. zł (ok. 40–41 tys. mies.) | ok. 260 tys. |
Osoby w wieku produkcyjnym (bez emerytów) | 394 tys. zł (32,8 tys. mies.) | ok. 553 tys. zł (46 tys. mies.) | ok. 585 tys. zł (ok. 48–49 tys. mies.) | ok. 163 tys. |
Różnica bierze się stąd, że emeryci i renciści to liczna grupa z relatywnie niskimi świadczeniami i zaniżają obraz dochodów. Pierwszy wariant odpowiada na pytanie „jak wypadam na tle całej populacji”, a drugi „jak wypadam na tle ludzi, którzy zarabiają na rynku pracy”. Do porównywania własnych zarobków lepiej pasuje ten drugi.
Top 1% w zależności od źródła dochodu (JDG, UOP itp.)
Choć „headline’owy” próg wejścia do top 1% dochodów w Polsce to dziś kilkadziesiąt tysięcy złotych brutto miesięcznie, w praktyce w tej grupie znajdują się osoby o bardzo różnych profilach dochodowych. Są to zarówno osoby pracujące na umowie o pracę, prowadzące działalność gospodarczą i osiągające dochody z najmu czy kapitału, jak i, w mniejszym stopniu, osoby z emerytur czy umów cywilnoprawnych.
To oznacza, że pod jedną liczbą kryje się mieszanka zupełnie różnych źródeł i struktur dochodu. Dlatego, jeśli zejdziemy poziom głębiej, można (i warto) rozbić próg top 1% według źródła dochodu i sprawdzić, ile realnie trzeba zarabiać, aby znaleźć się w tym 1% w ramach konkretnej kategorii, a nie tylko w ujęciu zbiorczym. W tym miejscu przechodzimy więc z jednej liczby do struktury, która pokazuje pełniejszy obraz rozkładu dochodów.
Progi top 1% według źródła dochodu (brutto rocznie)
▪ Umowa o pracę – ok. 386 tys. zł
▪ Działalność gospodarcza – ok. 2,16 mln zł
▪ Papiery wartościowe – ok. 1,45 mln zł
▪ Najem – ok. 141 tys. zł
▪ Umowy cywilnoprawne – ok. 156 tys. zł
▪ Emerytury/renty – ok. 126 tys. zł
Źródło: opracowanie MF (P. Chrostek), dane PIT za 2022 r., urealnione przez Business Insider Polska.
To zestawienie pokazuje jedną kluczową rzecz: top 1% to nie jeden klub, tylko kilka zupełnie różnych lig, wrzuconych do jednego worka statystycznego.
Inny poziom dochodu oznacza wejście do top 1% wśród pracowników etatowych, inny wśród przedsiębiorców, a jeszcze inny w przypadku dochodów kapitałowych czy z najmu. Dla przykładu: dochód rzędu 400 tys. zł rocznie z umowy o pracę wystarcza, by znaleźć się w top 1% tej grupy, podczas gdy w działalności gospodarczej próg ten przekracza już 2 mln zł rocznie, co pokazuje, jak bardzo różne są skale poszczególnych źródeł dochodu.
Warto też spojrzeć na wielkość tych grup. Top 1% etatowców to ok. 136 tys. osób, ale top 1% osób z najmu to zaledwie ok. tysiąc podatników, a z papierów wartościowych niespełna 2 tys. Im mniejsza grupa, tym bardziej wrażliwy na przypadek jest próg (jeden głośny rok na giełdzie potrafi go mocno przesunąć), więc progi z małych kategorii należy traktować jako rząd wielkości, a nie precyzyjną granicę.
Jednocześnie (i to jest kluczowe z punktu widzenia całego artykułu) gdy w debacie publicznej mówi się o „top 1% Polaków”, niemal zawsze chodzi o próg liczony łącznie dla wszystkich dochodów, a nie dla konkretnej kategorii. To właśnie w tym zbiorczym ujęciu pojawia się headline’owa granica, czyli ok. 40 tys. zł brutto miesięcznie dla wszystkich podatników albo ok. 48–49 tys. zł dla osób w wieku produkcyjnym. Funkcjonuje ona jako uproszczony, medialny punkt odniesienia.
Innymi słowy: tabela pokazuje strukturę, ale jedna liczba pokazuje skalę, i obie perspektywy są potrzebne, żeby zrozumieć, czym w praktyce jest top 1% dochodów w Polsce.
Ewolucja progu top 1% w Polsce w latach 2022–2024
Poniżej omówiliśmy, jak kształtował się próg wejścia do top 1% w latach 2022–2026. Uwaga metodologiczna: twarde dane MF mamy tylko za 2022 rok. Lata 2023–2026 to szacunki oparte na założeniu, że próg rósł w tempie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej (+12,8% w 2023, +14,3% w 2024, +8,8% w 2025, ok. +5,9% w 2026 od początku roku). Rzeczywisty górny ogon rozkładu może rosnąć nieco szybciej albo wolniej, co pokażą dopiero kolejne opracowania MF.
Rok | Wszyscy podatnicy (brutto mies.) | Osoby w wieku produkcyjnym (brutto mies.) | Status |
|---|---|---|---|
2022 | ok. 27,2 tys. zł | ok. 32,8 tys. zł | dane MF |
2023 | ok. 30,7 tys. zł | ok. 37 tys. zł | szacunek |
2024 | ok. 35 tys. zł | ok. 42 tys. zł | szacunek |
2025 | ok. 38 tys. zł | ok. 46 tys. zł | szacunek (BI, luty 2026) |
2026 | ok. 40–41 tys. zł | ok. 48–49 tys. zł | ekstrapolacja |
2022: punkt wyjścia przed skokiem
W 2022 roku próg wejścia do top 1%, liczony na podstawie danych z rozliczeń PIT, wynosił ok. 326 tys. zł brutto rocznie dla wszystkich podatników i ok. 394 tys. zł dla osób w wieku produkcyjnym, czyli odpowiednio ok. 27 i ok. 33 tys. zł brutto miesięcznie. Top 1% nadal oznaczał bardzo wysokie dochody, ale bariera wejścia była wyraźnie niższa niż dziś. Z perspektywy czasu widać, że był to ostatni rok przed serią dwucyfrowych podwyżek płac.
2023: pierwszy wyraźny skok
Przy wzroście przeciętnych płac o ok. 13% próg dla osób w wieku produkcyjnym przesunął się w okolice 37 tys. zł brutto miesięcznie. To był pierwszy moment, w którym granica top 1% zaczęła wyraźnie odrywać się od „bardzo dobrych” wynagrodzeń specjalistycznych. Wzrost był efektem:
- silnego wzrostu płac nominalnych,
- wysokiej inflacji, która napędzała negocjacje płacowe,
- rosnących kosztów pracy i niedoborów kompetencji na rynku.
2024: utrwalenie nowego poziomu
W 2024 roku płace w gospodarce urosły o ok. 14% (m.in. za sprawą dużych podwyżek w administracji i edukacji oraz wzrostu płacy minimalnej), co przesunęło próg w okolice 42 tys. zł brutto miesięcznie. To wtedy różnica między „wysokimi zarobkami” a „top 1%” stała się bardzo wyraźna: coraz więcej osób, które obiektywnie zarabiały bardzo dobrze, pozostawało poniżej progu, mimo realnych podwyżek dochodów.
2025: hamowanie
Przeciętne wynagrodzenie w gospodarce wyniosło w 2025 roku 8903,56 zł i było o 8,8% wyższe niż rok wcześniej (realnie o 5,5%, przy średniorocznej inflacji 3,6%). Próg top 1% dla osób w wieku produkcyjnym to w tym ujęciu ok. 46 tys. zł brutto miesięcznie, a dla wszystkich podatników ok. 38 tys. zł.
2026: wolniejszy wzrost
W sierpniu 2026 przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw wyniosło 9259,54 zł (+5,6% r/r), a w okresie styczeń–sierpień wzrost wyniósł 5,9%. Przy tym tempie próg to ok. 40–41 tys. zł brutto miesięcznie dla wszystkich podatników i ok. 48–49 tys. zł dla osób w wieku produkcyjnym, czyli wzrost o ok. 6% rok do roku.
ℹ️ Rok 2025 można traktować jako bezpośredni punkt odniesienia dla obecnych poziomów. Największy skok progu mamy już za sobą, a kolejne lata będą prawdopodobnie przynosiły wzrosty rzędu kilku procent rocznie.
Kto realnie znajduje się w 1% najlepiej zarabiających polaków?
Bez uproszczeń i medialnych mitów, do grona 1% najlepiej zarabiających Polaków trafiają przede wszystkim osoby zajmujące kluczowe pozycje decyzyjne lub posiadające wysokoskalowalne źródła dochodu. W praktyce są to najczęściej:
Wspólnym mianownikiem tych grup nie jest „szczęście” ani jednorazowy strzał, lecz dostęp do skali, wysoka odpowiedzialność lub możliwość monetyzacji bardzo drogich kompetencji. W większości przypadków dochody prowadzące do top 1% są powtarzalne i strukturalne, a nie incydentalne: wynikają z pozycji w organizacji, modelu biznesowym lub długoterminowo budowanego kapitału (finansowego, kompetencyjnego albo wizerunkowego). To właśnie te czynniki najczęściej decydują o trwałej obecności w najwyższym percentylu dochodów, a nie sam poziom miesięcznego wynagrodzenia w jednym, wyjątkowym roku.
Dlaczego 2026 to już ponad 50 tysięcy brutto?
Na próg działają trzy równoległe mechanizmy, choć w 2026 roku działają słabiej niż w latach 2023–2024.
1. Nominalny wzrost płac (ale wolniejszy)
Nawet w okresach spowolnienia gospodarczego wynagrodzenia w Polsce rosną nominalnie, głównie za sprawą inflacji, niedoborów kompetencji i rosnących kosztów pracy. Osoby o wysokich kompetencjach lub mocnej pozycji negocjacyjnej relatywnie łatwiej przenoszą te koszty na wyższe wynagrodzenia. Tempo jest jednak wyraźnie niższe niż kilka lat temu: +5,6% r/r w sierpniu 2026 (+5,9% od początku roku), przy równoczesnym spadku zatrudnienia w sektorze przedsiębiorstw o 0,8% r/r. Ekonomiści wskazują, że presja płacowa pozostaje ograniczona. Skoro próg top 1% podąża za płacami, jego wzrost też wyhamowuje.
2. Rozwarstwienie dochodowe i rosnąca rola kapitału
Najwyższe dochody mają strukturę zupełnie inną niż średnia: liczą się w nich działalność gospodarcza, zyski kapitałowe i skalowalne modele biznesowe. Widać to w danych. W 2024 roku zyski kapitałowe (giełda, udziały, kryptowaluty) rozliczyło ok. 971 tys. podatników, ponad dwa razy więcej niż rok wcześniej (ok. 467 tys.). Skoro w górnym ogonie rozkładu rośnie rola dochodów zmiennych, próg jest bardziej podatny na wahania, a skład top 1% zmienia się z roku na rok.
3. Podatki: próg 120 tys. zł i reforma od 2027 roku
Druga stawka PIT (32%) obowiązuje od 120 tys. zł podstawy opodatkowania i próg ten stoi w miejscu od 2009 roku. W 2024 przekroczyło go ok. 1,99 mln osób (7,9% podatników rozliczających się na skali), a w 2025 już ponad 2,4 mln. Niewaloryzowany próg nie przesuwa samego percentyla dochodów, bo ten wyznacza ranking zarobków, a nie stawki podatkowe, ale wpływa na to, ile z każdej dodatkowej złotówki zostaje w kieszeni. Osoby z top 1% płacą 32% od niemal całej nadwyżki ponad 120 tys. zł, a przy dochodach powyżej 1 mln zł dodatkowo 4% daniny solidarnościowej.
Rząd przedstawił w sierpniu 2026 roku projekt zmian od 2027 roku. Według niego stawka 12% obejmowałaby dochody do 130 tys. zł, w przedziale 130–150 tys. zł obowiązywałaby nowa stawka 24%, a 32% dopiero powyżej 150 tys. zł. Danina solidarnościowa ma wzrosnąć z 4% do 5%, a limit przychodów dla ryczałtu spaść z 2 mln do 250 tys. euro. To na razie projekt, a kwota wolna (30 tys. zł) miałaby zostać bez zmian. Na samej zmianie progów zyskaliby ci, których podstawa przekracza 120 tys. zł, ale korzyść jest ograniczona (maksymalnie ok. 3600 zł rocznie).
Efekt: to, co dziś jest „bardzo wysoko”, za kilka lat staje się „nową normą” dla tej grupy, ale tempo tego procesu wyraźnie spadło.
Wnioski
- Top 1% w Polsce to w 2026 roku około 40–41 tys. zł brutto miesięcznie (wszyscy podatnicy) albo około 48–49 tys. zł brutto (osoby w wieku produkcyjnym, bez emerytów i rencistów). To szacunki oparte na danych PIT za 2022 rok, a nie oficjalny próg.
- Mówimy o dochodzie brutto, bo tylko taka miara pozwala na sensowne i porównywalne analizy statystyczne. Netto zależy od formy opodatkowania i indywidualnych rozliczeń.
- Top 1% nie jest jednorodną grupą: próg znacząco różni się w zależności od źródła dochodu (etat ok. 386 tys. zł rocznie, działalność ok. 2,16 mln zł, najem ok. 141 tys. zł), a mniejsze kategorie (najem, papiery wartościowe) to bardzo małe grupy, więc ich progi są mniej stabilne.
- Dane z lat 2022–2025 pokazują szybki wzrost progu: z ok. 33 do ok. 46 tys. zł brutto miesięcznie dla osób w wieku produkcyjnym. W 2026 roku tempo wyraźnie hamuje (ok. 6% rocznie zamiast 12–14%).
- Wysokie dochody w top 1% są zazwyczaj efektem skali, odpowiedzialności lub rzadkich kompetencji, a nie jednorazowych zdarzeń.
- Nie ma oficjalnych danych za 2026 rok. Kolejne opracowania MF pokażą, na ile te szacunki się sprawdziły.
Czy 40 tys. zł brutto miesięcznie to top 1%?
To zależy od definicji. W ujęciu wszystkich podatników jesteś w okolicach progu (ok. 40–41 tys. zł w 2026 roku). W ujęciu osób w wieku produkcyjnym potrzeba ok. 48–49 tys. zł. Na samym etacie próg top 1% etatowców to ok. 32 tys. zł miesięcznie (szacunek na 2025) i ok. 34 tys. zł w 2026 roku.
Ile to netto?
Nie ma jednej kwoty, bo zależy od formy opodatkowania i źródeł dochodu. Dla orientacji: ok. 38 tys. zł brutto na etacie to ok. 26 tys. zł na rękę na początku roku, a później mniej, po przekroczeniu progu podatkowego (i znów więcej pod koniec roku po przekroczeniu limitu składek).
Czy można być w top 1%, zarabiając nieregularnie (np. jednorazowo)?
Tak, statystycznie jest to możliwe, ponieważ dane PIT liczą dochód w skali roku, a nie stabilność miesięczną. Jednorazowa wysoka sprzedaż, premia czy realizacja zysku kapitałowego może „wciągnąć” do top 1% w danym roku, ale nie oznacza trwałej obecności w tej grupie.
Czy top 1% to to samo co „najbogatsi Polacy”?
Nie. Top 1% dotyczy dochodu, a nie majątku. Można mieć bardzo wysoki dochód i niski majątek (wysokie koszty, kredyty), albo odwrotnie: duży majątek i niski dochód w danym roku. To dwa różne pojęcia, które często są błędnie utożsamiane.
Czy inflacja „wpycha” ludzi do top 1%?
Nie sama inflacja, tylko nominalny wzrost płac, który za nią idzie. W 2025 roku średnioroczna inflacja wyniosła 3,6%, a płace w gospodarce wzrosły nominalnie o 8,8% (realnie o 5,5%). Progi top 1% rosną razem z płacami, więc kwota, która kilka lat temu robiła wrażenie, dziś jest coraz bliżej „normalnej” dla tej grupy.
Czy zarabiając w walucie obcej (np. EUR/USD) łatwiej wejść do top 1%?
Nie sama waluta ma znaczenie, lecz wysokość dochodu po przeliczeniu na złote i jego wykazanie w PIT. Dochody zagraniczne mogą ułatwiać wejście do top 1% dzięki wyższym stawkom rynkowym, ale dla statystyki liczy się wyłącznie kwota zadeklarowana w złotych, niezależnie od tego, czy została osiągnięta w Polsce czy za granicą.
Norbert jest doświadczonym redaktorem specjalizującym się w tematyce ekonomii, finansów i zarządzania. Pasjonuje się analizą rynków finansowych oraz nowoczesnymi strategiami biznesowymi. Prywatnie miłośnik literatury ekonomicznej i aktywnego stylu życia, lubiący dzielić się wiedzą i inspirować innych do świadomego zarządzania swoimi finansami.
Dodaj komentarz